وقتی میای شاید زودتر از اینکه چشماتو بتونی خوب باز کنی ، اولین آمپول رو بهت می زنن ؛

اولین سوزن زندگی ت ، ( ویتامین کا )

و تو جیغ می کشی از درد

و هنوز نیامده این اولین خوش آمد گویی زندگی به تو ؛ با درد ، دردی که همون اول بهت می گه : زندگی خیلی سخته !

صدایت می کنم !

من اینجا هستم اما نمی شنوم  

آن قدر کر شده ام که نمی شنوم

ندایی , آوایی , نشانی , گر چه هست اما نمی بینم

صدایت می کنم

آرام !

زمزمه وار !

از درون !

نغمه ام می سوزاند صدایم را

من آرامم , آن لحظه که صدایت می کنم

من طوفانم , آن لحظه که صدایت می کنم

تنها صدایت می کنم

گرچه من پرم اما تنها صدایت می کنم

گرچه هیچم اما صدایت می کنم

اشک من , گواه زمزمه دورن

گواه چشمه پرتلا طم دورن

گواه پریشانی

گواه تمام صدا ها , تمام خواستن ها , تمام حرکت ها , تمام دست بالا بردن ها , تمام تقلا ها , تمام عذاب ها , تمام نرسیدن ها

و من همچنان چون این آسمان تار , بیشتر و بیشتر در رنگ شب فرو رفته و صدایت می کنم !

صدایت می کنم !

دارم می رم سفر . سفری که برام غریبه ! حس مبهمی دارم !

به سنت سفر باید گفت حلالم کنید ! اما از ته دل می خوام که بدی هامو تو این دنیای مجازی ببخشید . امیدوارم تمام رهگذر ها و غریبه ها و آشنا ها و غریبه های آشنا و ..... که گذرشون به خلوت من افتاد منو به بزرگی خودشون حلال کنند !

اگه عمری بود و به خواست خدا برگشتم سعی می کنم ادامه تغییراتی رو که می خواستم کم کم ادامه بدم !

دل نوشت : روزت مبارک . نمی دونم هنوزم میشه شبم پر باشه از یاد یک لبخند !!!! نمی دونم یاد لبخندت رو کجا گم کردم . شاید وقتی که "خودی" رو که پیدا نکرده بودم گم کردم   !!!